„6. Reformacja w Anglii. Prądy reformacyjne zaczęły się szerzyć w Anglii za panowania drugiego z kolei Tudora Henryka VIII (15091547). Były one ostro zwalczane przez króla („obrońca wiary"), a zerwanie z Rzymem nastąpiło z zupełnie innych względów. Król chciał się rozwieść ze swojąpierwszą żoną Katarzyną Aragońską, na co nie wyraził zgody papież. Obrażony Henryk VIII ogłosił się głową Kościoła w Anglii. Papież rzucił na niego klątwę, ale parlament angielski stanął po stronie króla i wydał Akt Supremacji (1534 r.) przyznający królowi zwierzchnictwo nad Kościołem w Anglii. Mimo zerwania z Rzymem zachowano w Anglii całą hierarchię kościelną (z biskupami i arcybiskupami włącznie), a w zakresie dogmatów nie wprowadzono żadnych zmian. Reforma Kościoła w Anglii leżała w interesie „nowej szlachty" i mieszczaństwa. Wyżsi dostojnicy kościelni zostali przy swoich majątkach, skonfiskowano natomiast dobra zakonów, które zostały zlikwidowane. Zmiany w Kościele wprowadzono z całą surowością, a odmawiających ich uznania karano śmiercią (jej ofiarą padł m.in. Thomas Morus, autor Utopii).
Po śmierci Henryka VIII, za panowania jego syna Edwarda VI (15471553) szerzył się w Anglii protestantyzm, ale kiedy na tron wstąpiła córka Maria (15531558), gorliwa katoliczka, żona króla Hiszpanii Filipa II nadeszła gwałtowna reakcja katolicka. Doszło do krwawych prześladowań protestantów, a twórca kościoła anglikańskiego, arcybiskup Cranmer zginął na stosie.“(9)