„Kara pracy na galerach pojawiła się w połowie XVI w. i połączona była z piętnowaniem. Przestępca, który przez samookaleczenie chciał uniknąć tej kary, podlegał według ordonansu z drugiej połowy XVII w. karze śmierci. Niezdolnych do pracy na galerach skazywano na wieczyste wygnanie. Kobietom kary pracy na galerach nie wymierzano.
Wieczyste wygnanie mogło polegać na zakazie przebywania w pewnej części państwa albo też na wydaleniu z granic królestwa.
Do kar na czci należało wystawienie skazanego pod szubienicę, publiczna nagana (blame), pozbawienie prawa piastowania publicznych urzędów.
Kara więzienia choć była stosowana, miała jednak podrzędne znaczenie.
Do najcięższych przestępstw zaliczano zbrodnię obrazy majestatu boskiego (lesemajeste divine) oraz zbrodnię obrazy majestatu królewskiego (lesemajeste humaine). Obie te zbrodnie pojęte były bardzo szeroko. Były one zagrożone najcięższymi karami.
Pod pojęcie zbrodni obrazy majestatu boskiego podciągano herezję, świętokradztwo, czary, bluźnierstwo. Kary tu były arbitralne, np. za czary mogła być wymierzona kara spalenia lub tylko kara chłosty. Bardzo szeroko pojęta zbrodnia obrazy majestatu boskiego była w ręku klasy feudalnej bronią przeciw wszelkiej myśli postępowej.“(15)