„lewskie dotyczące okoliczności i motywów nominacji hetmana na ministra wojny oparte zostały na przemilczeniu bardzo ważnych elementów tej sprawy23.
Powołanie Branickiego na urząd ministra wojny nie było zresztą konieczne, gdyż był pod ręką drugi kandydat hetman wielki litewski Michał Kazimierz Ogiński. Był to człowiek dość nieporadny, w każdym jednak razie szkodliwe skutki jego niedołęstwa nie byłyby większe niż rezultaty zdradzieckiej postawy Branickiego, a wszelkie niedostatki energii hetmana litewskiego byłyby z nawiązką rekompensowane przez jego postawę polityczną, gdyż Ogiński w roku 1791 zdecydowanie poparł Konstytucję 3 Maja. Ta właśnie postawa hetmana litewskiego przesądziła jednak o negatywnej decyzji króla. Stanisław August pragnął utrzymać w Straży równowagę między malkontentami i patriotami, nie mógł więc wprowadzić do tego ciała rządowego jawnego zwolennika Konstytucji w miejsce ostatniego — jak się początkowo zdawało — przedstawiciela opozycji. Swoją decyzję nominowania Branickiego Stanisław August próbował później tłumaczyć w sposób szczególny otóż jego zdaniem hetman wielki koronny mógłby być politycznie szkodliwy ewentualnie na stanowisku przewodniczącego Komisji Wojskowej (która to funkcja powinna była mu rzekomo przypaść, gdyby nie wszedł do Straży), nigdy jednak jako pełnoprawny członek rządu. W argumentacji tej król pominął zupełnie fakt, iż w lutym 1792 roku zlecił temu jawnemu wrogowi Ustawy Rządowej i przyszłemu targowiczaninowi przygotowanie... planu obrony Rzeczypospolitej przed ewentualną agresją wojsk dworu petersburskiego. „Hetman zaś Ogiński, który prezydował w tej Komisji (Wojskowej — dowodził rzecznik poglądów Stanisława Augusta — tak był przychylny ustawie 3 maja, że go przenieść do Straży nie wypadało!)"24.“(10)