„Nie da się jednak zaprzeczyć, że do spraw usprawnienia pracy podchodzono w sposób nieco biurokratyczny. Każdą niemal czynność starano się określić i uregulować za pomocą instrukcji, okólników.
Zwłaszcza Biuro Personalne i Gabinet Ministra przodowały w wydawaniu tego rodzaju zarządzeń.
Oto, jak np. w instrukcji z 1 października 1936 r. regulowano zasady załatwiania korespondencji „1) Wszelka korespondencja urzędowa powinna zmierzać do jak najszybszego, ostatecznego załatwienia sprawy. 2) Niedopuszczalne są tzw. załatwienia tymczasowe, polegające na zbieraniu przedwstępnym informacji, opinii, dodatkowych wyjaśnień itp., nie uzasadnionych charakterem sprawy".
Pouczano także drobiazgowo, jak należy np. postępować z aktami tajnymi i poufnymi. I tak samo określenie, co to są akta tajne, a co poufne, stało się dłuższym, szczegółowym wywodem. Trafnie zwrócił na to uwagę Tadeusz Cieślak, pisząc w swej Historii polskiej dyplomacji, że przy analizie przepisów wewnętrznych MSZ „Uderza ogromna ilość instrukcji, które regulują najdrobniejsze sprawy. Ustalano w nich typ, schematy sprawozdań, raportów, uzupełnień życiorysów dla wydziału personalnego. W instrukcjach udzielano najrozmaitszych pouczeń, jak np. doradzano nienadużywania przyjazdów do Centrali, nieprzeceniania znaczenia osobistych kontaktów z pracownikami Centrali etc."“(5)