„Niestety, w tym włoskim ruchu wyzwoleńczym sam wybuch powstania, do którego przygotowywano się z tak wielkim animuszem, został storpedowany w sposób dziecinnie prosty a dla nas
120 wrcz śmieszny. Wystarczyło bowiem zarządzenie władz okupacyjnych, w którym mówiło się, „że wszystkie osoby posiadające ukrytą broń podlegają...", ażeby w dwa dni później członkowie dowodzonej przez Byrona grupy podrzucili mu do domu cały, niedawno przez niego zakupiony, arsenał.
Włosi zawsze upadali brakiem jedności, stanowczości i zdecydowania w działaniu powie ze smutkiem i z gniewem.
Swoją uwagę i sympatię polityczną przeniesie teraz George Byron na Grecję, w której wola walki o niepodległość zaczęła zataczać coraz to szersze kręgi. Uwielbiana przez niego Hellada budziła się do wyzwoleńczego czynu.
Na razie musiał jednak opuścić Rawennę, bo dla hrabiów Gamba nie było już domu w rodzinnym mieście; nie mogli w nim dłużej pozostać. Przenoszą się zatem gromadnie do Pizy, Byron prowadzi tu teraz bardzo uregulowany tryb życia wstaje o dziesiątej rano, między jedenastą a dwunastą spożywa śniadanie, potem udaje się na długą konną przejażdżkę, w trakcie której ćwiczy strzelanie z pistoletu; wieczorem idzie do pani Guiccioli i spędza z nią czas do godziny jedenastej; około północy zasiada do pisania i pracuje co najmniej trzy godziny, choć bywa, że i znacznie dłużej. Ta intensywna praca twórcza wyczerpuje go najbardziej. Mozoli się niczym wyrobnik, a nie tak dawno jeszcze rymy same garnęły się do niego.“(8)