„W tym przekonaniu utwierdzała go jeszcze i ta okoliczność, że w ciągu ostatnich godzin podróży wygląd okolicy wyraźnie się zmienił. Zbocza pagórków stawały się coraz dłuższe i łagodniejsze, pod stopami czuć było wilgoć. Wiły się tu wąskie strumyki, wskazujące na to, że podglebie jest obficie nawodnione. W ostatnim dniu marszu oddziałek posuwał się wzdłuż niskich brzegów potoku o wodach zabarwionych tlenkiem żelaza na czerwono. Wszystko wskazywało na to, że podjęte przez Dicka poszukiwania nie będą ani trudne, ani też długie. Napotkany strumyk był zbyt porywisty, aby się można było powierzyć jego falom, ale był też drogowskazem, wiodącym w stronę większej i może bardziej spławnej rzeki.
Taki plan działania nakreślił Dick,naradziwszy się uprzednio ze starym Tomem. Robiło się coraz jaśniej i wędrowcy zaczęli się po kolei budzić. Pani Weldon złożyła śpiącego jeszcze Jacka w ramiona Nan. Dziecko leżało nieruchomo, blade i wycieńczone. Kobieta podeszła do Dicka.
— Dicku powiedziała, przyglądając się przez chwilę chłopcu gdzie jest Harris Nigdzie go nie widzę.
Dick sądził, że lepiej będzie, jeśli jego towarzysze pozostaną przy mniemaniu, jakoby się znajdowali w Boliwii. Nie uważał natomiast za stosowne ukrywać przed nimi zdrady Harrisa, rzekł więc bez wahania.“(13)